PRZERWANE OBJĘCIA
Jak się nazywasz?
Harry Caine.
/Przywykłem do bycia nazywanym Mateo. /Byłem reżyserem filmowym.
/Zawsze kusił mnie pomysł
/bycia kimś innym, /będąc równocześnie sobą.
/Życie jednym życiem nie wystarczało,
/więc wymyśliłem sobie pseudonim -
/Harry Caine -
/ryzykant, którego przeznaczeniem /było zostać pisarzem.
/Podpisywałem tak wszystkie skrypty /i historie, które napisałem.
/Przez lata...
/Mateo Blanco i Harry Caine /dzielili to samo ciało,
/moje ciało.
/Jednak przyszedł taki moment,
/gdy nagle mogłem być /tylko Harrym Cainem.
/Stałem się moim pseudonimem.
/Znanym pisarzem, /którego sam stworzyłem.
/Był tylko jeden /nieprzewidziany szczegół.
/Harry Caine miał być /niewidomym pisarzem.
Ernesto Martel nie żyje!
Kto?
Ernesto Martel. Znam jego wnuczkę.
Więc nie żyje.
- Tak. Znał go pan? - Nie
Czym się pan interesuje?
Polityką,
ekonomią, kulturą...
Jestem zainteresowany tobą.
Co lubisz?
Mogłabyś się opisać?
A co chciałby pan wiedzieć?
Twoje wymiary, na przykład.
92,66,92.
Jakiego koloru są twoje oczy?
Zielonego, a latem są niemalże niebieskawe.
A włosy? I jak jesteś ubrana?
Jestem blondynką z długimi, prostymi włosami.
Ubrana jestem w fioletowy bezrękawnik,
obcisłe jeansy...
- Obcisłe? - Tak, obcisłe.
- I mam wysokie obcasy. - Jak wysokie?
Bardzo wysokie.
Spójrzmy.
Blond włosy,
długie.
Spójrzmy na twoje oczy.
Zielone oczy, latem niebieskie.
I twoja skóra...
Cóż za przepiękna skóra!
A twoje usta....
są pełne.
- Mogę skorzystać z łazienki? - Oczywiście.
Na końcu korytarza.
Przepraszam, myślałam, że będziesz sam.
- Mogę wejść czy będzie bis? - Wejdź, już skończyliśmy.
Pomogła mi przejść przez ulicę i spytałem, czy przeczyta mi gazetę.
No tak.
To miejsce jest w rozsypce.
- Czego szukasz? - Koszulki.
Proszę. Twoja koszula.
- Dzięki. - Coś jeszcze?
- Skarpety? - Tak, dzięki.
- Proszę. - Dzięki.
Cześć.
Cóż, Harry, będę leciała.
- Dzięki za pomoc. - Nie ma za co.
- Stoisz mi na stopie. - Przepraszam!
Wybacz.
- Miło było cię poznać. - Mnie również.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Cóż, muszę lecieć.
Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy.
Tak.
Nie możesz sprowadzać tu każdego, kto pomoże ci przejść przez ulicę.
Mogło ci się coś przytrafić.
Mi już wszystko zdążyło się przytrafić.
Zostało mi tylko cieszyć się życiem.
Diego powiedział mi, że skończyłeś wczoraj scenariusz.
Chciałbym dodać finałowy epilog.
Dałabym go już dziś producentowi i reżyserowi.
Zrobisz to jutro.
Ernesto Martel nie żyje.
Był bardzo chory.
Nie rozmawialiśmy o nim od lat.
To prawda.
- Cześć. - Wyglądasz okropnie.
- Biegłem. - To poniedziałek.
Nie biegaj ze względu na mnie, Diego. Nie śpieszy nam się.
Mnie tak. Dałam słowo.
Zrobisz to jutro. Zmienimy końcówkę.
- Teraz? - Tak.
Pomyśl o następnym scenariuszu.
Coś fantastycznego lub przerażającego dla bachorów.
To się sprzedaje najlepiej.
Nie wiem, czy potrafię.
Myślałem o historii opartej na życiu syna Artura Millera.
- Tego pisarza, który poślubił Marilyn? - Tak.
Widziałem to w "Vanity Fair" i czytałem o tym w "El Pais".
Po Marilyn ożenił się z fotografką, Ingą Morat
i mieli syna.
Chłopak urodził się z zespołem Downa, a Miller go porzucił.
Nie wspomniał nawet o nim w swoich pamiętnikach,
nigdy nie chciał nawet go zobaczyć.
Mimo próśb żony, nigdy nie chciał go zobaczyć.
To okropne!
Jednak pewnego dnia spotkali się przypadkiem.
Miller wygłaszał odczyt w obronie umysłowo chorych,
których skazano na śmierć po tym, jak byli zmuszani do przyznania się do winy.
Jego syn z zespołem Downa był na widowni.
Po odczycie syn wszedł na scenę i przytulił swojego ojca.
Miller nie widział, jak uwolnić się od tego mężczyzny,
lecz wtedy obcy puścił go i powiedział:
"Jestem Daniel, twój syn i jestem z ciebie bardzo dumny, tato".
Będziemy musieli spytać rodzinę o prawa.
Zmienimy nazwiska.
To nie jest o małostkowości pisarza,
lecz o sile syna, który przetrwał
bez cienia urazy do ojca, który go porzucił.
To bardzo ciekawe,
ale lata temu, gdy zacząłeś znowu pisać,
a ja sprzedawać twoje scenariusze,
powiedziałeś, że nigdy nie zrobisz remake'u, sequela czy też biografii.
Pamiętam dokładnie, bo byłam zaskoczona tą biografią.
To nie musi być biografia. To o pokonaniu niezrozumienia
- i naturalnej dobroci. - Tak. Otworzę drzwi.
Kupiłam jogurty, ale nie ma już środków czystości
i soku też.
Pozbieraj suche naczynia.
- Wychodzę. - Dobrze.
- Porozmawiamy o tym później. - Dobrze, Judit.
- Jak się masz? - Świetnie, a ty?
- Spoko. - Masz to?
- Świeżo ściągnięte. - Wspaniale.
Chcesz trochę amfetaminy?
Nie, muszę czasami się przespać.
Zasłoń mnie.
Bądź bardziej dyskretny.
Prawie nikogo nie ma.
- Postaw mi drinka. - Cokolwiek zechcesz.
- Chcesz coś? - Nie.
/By przeglądać, użyj strzałek.
/Dostosowanie aplikacji.
/Poznaj Internet.
/Nekrolog.
/Ekonomista z Chilean, Ernesto Martel /zmarł wczoraj w swoim domu w Madrycie.
/Martel był czołowym /biznesmenem w latach '90.
/Ermar Capita, imperium, /które stworzył w latach '80,
/pomagało finansowo w ważnych robotach /publicznych w krajach południowej Afryki.
/Dwukrotnie żonaty, /ojciec dwójki synów,
/w ostatnich latach /wycofał się z życia publicznego,
/po tym jak został wplątany /w skandal "Apresto".
/Został oskarżony o defraudację /i uchylanie się od podatków.
/W 2002 roku otrzymał wyrok 3 lat /więzienia, jednak odsiedział jedynie...
Właśnie rozmawiałem z Ministrem Transportu, wszystko jest w trakcie realizacji.
Budujemy metro w Caracas. Oczywiście, jest mnóstwo pieniędzy.
Cóż, w ostateczności 5 lat.
Posłuchaj, szukam kompetentnej spółki i pomyślałem o tobie.
Oczywiście. Wszystko będzie szło przeze mnie.
Prezes powiedział mi o tym osobiście.
Zadzwonię do ciebie później, dobrze?
Tak, panie Martel?
Lena, mogłabyś przyjść do mojego biura?
/- Chciałbym podyktować list. - Tak, już idę.
- Witam. - Dzień dobry.
List jest do Ministra Przemysłu.
"Drogi Antonio, jestem zachwycony...".
Przepraszam.
- Wszystko w porządku? - Tak.
"Jestem zachwycony, mogąc poinformować cię, iż wkrótce
- "spotkam się z wenezuelskim komitetem...". - Przepraszam.
Czemu nie powiesz, co się stało. Jestem pewny, że mogę ci pomóc.
Mój ojciec jest bardzo chory.
Został dziś wypisany, a ja muszę być tutaj.
Oczywiście. Co mu jest?
- Rak żołądka, są przerzuty. - Boże.
- Przykro mi. - Dziękuję.
- Gdzie ojciec? - Czeka w środku.
Nie mogę uwierzyć, że zostawili cię na ulicy jak psa.
Nie było lekarza, żeby zoperował go w tym tygodniu?
Miał być.
Dziś rano powiedział nam, że go wypisują.
Spytałam, co to oznacza.
A on: "To proste, jest lipiec, jadę na wakacje".
Na wakacje?
Spytałam: "Zostawi nas pan na ulicy?".
"Nie, proszę pani, wysyłam go do domu".
"Co mam z nim zrobić w domu?".
"To już pani problem", powiedział. "Ja jadę na wakacje".
"On umiera", mówię.
"Może umrzeć spokojnie w domu", odpowiedział.
Nie mogą torturować go badaniami przez 20 dni, a potem tak zrobić.
Dziewczyny, zapomniałyście o mnie?
- Naprawdę, tato! - Nikt o tobie nie zapomniał.
Kochanie...
- Powoli. - Czy nie miło jest wyjść?
Włożę bagaże.
Tu będzie ci wygodnie.
Przyniosę twoje lekarstwa.
Spróbuj odpocząć.
Muszę już iść, mam dużo spraw do załatwienia.
Dzwoń do mnie o każdej porze. Przyjdę jutro rano.
Pa, mamo.
Uważaj na siebie.
Pani Mylena? Tu Severine.
Severin! Kopa czasu. Miło znów cię usłyszeć.
- Potrzebuję pieniędzy. - Kiedy?
Natychmiast. Jestem wolna tylko w weekend.
Zobaczę, co mogę zrobić.
Mogę zadzwonić wieczorem, jeśli będę coś miała?
Oczywiście. Będę czekała.
- Tak? - Severine?
Kto mówi?
Dzwonię z polecenia pani Mylene.
To pomyłka. Nie ma tu żadnej Severine.
Musiałem pomylić numer. Proszę mi wybaczyć.
- Ścieżki, proszę pani. - Dziękuję.
- Halo? Dzwonił do ciebie? /- Kto?
Klient, a niby kto?
- Jak śmiałaś dać mu mój numer! - Nie mogłam odmówić.
Tak się nie robi! Oszalałaś?
On wie o tobie wszystko.
Nic mu nie mówiłam, sam się dowiedział.
Wie, że próbowałaś sił w aktorstwie
i od tego czasu "występujesz" dla mnie.
{y:i}Miesiące temu kazał mi obiecać, że jeśli zadzwonisz dam mu znać.
Nie mogłam odmówić, jest moim najlepszym klientem.
- Tak? - Magdalena, kochanie!
- Mamo, jak tata? - Okropnie!
Mieliśmy straszną noc.
Wymiotował krwią, wygląda jakby eksplodował od środka.
- Nie wiem, co robić! - Już jadę.
- Słucham? - Panie Martel? Tu Lena.
- Dzień dobry. - Przepraszam, że pana kłopoczę.
Nigdy tego nie robisz.
Dzwonię, ponieważ mój ojciec jest umierający.
Powinien być hospitalizowany, /ale nie wiem gdzie.
Odesłali go wczoraj do domu, nie wiemy, co mamy robić.
Nie martw się. Zabierzemy go do prywatnej kliniki.
Wszystko załatwię.
Proszę się nie martwić, dr Blasco jest najlepszym chirurgiem w Europie.
Jak się ma pacjent?
Przybył tu w bardzo kiepskim stanie, ale to chyba państwo wiecie.
Możecie go uratować? Jestem Ernesto Martel.
Zrobimy, co w naszej mocy, ale w tej chwili nie możemy operować.
A jutro?
Jutro, być może. Odżywiamy go pozajelitowo
i będzie potrzebował transfuzji, żeby wydobrzeć.
Zróbcie nawet niemożliwe, żeby go uratować.
Oczywiście, to mój obowiązek.
Będę państwa informował o postępach.
- Doktorze, mogę zostać? - Proszę zostać z nim tak długo, jak pani zechce.
Dziękujemy.
Nie wiem, jak panu dziękować.
Jestem do pani dyspozycji.
- Mamo, zostać z tobą? - Nie, zrobiłaś już wystarczająco.
Przynieść ci jakieś jedzenie?
Nie, nie przejmuj się, zjem coś później.
Zadzwonię.
- Kto tam? - Jestem Ray X.
Ray X? Nikt się tak nie nazywa.
To pseudonim. Kiedyś przedawkowałem ecstasy.
Czego chcesz?
Chcę napisać z panem scenariusz, a później go wyreżyserować.
Jesteś reżyserem?
Zrobiłem bardzo dobry dokument 14 lat temu.
To będzie mój pierwszy film fabularny.
Zadzwoń do Judit Garcia, mojej agentki, i z nią porozmawiaj.
Ona może załatwić spotkanie.
A teraz chciałbym wziąć prysznic. Wyrwałeś mnie z łazienki.
- Będziesz stał tam cały dzień? - Nie dałeś mi numeru do Judit.
Poszukaj sam. Jest dobrze znaną kierownik produkcji.
- Idę. /- Tak, idź już.
- Tak? - Harry, to ja.
- Cześć Judit. - Zadzwonił do mnie młody reżyser.
Nazywa się Ray X i chce napisać z tobą scenariusz.
- Wiesz o tym? - Tak.
/Chce się z tobą spotkać /dziś po południu
albo jutro.
Spytałam go o zaliczkę i się zgodził,
ale nie mogę przyjść, jestem zajęta Amerykanami.
Dobrze, spotkam się z nim, a później o wszystkim ci opowiem.
Mam nadzieję, że go polubisz, wygląda na dzianego.
- Widziałaś się z nim? - Nie, poznałam po głosie
i czeku, o który poprosiłam, zanim się rozłączyłam.
Przyślę Diego, żebyś nie był sam. Pa.
Alicante czy Barcelona?
- Barcelona. - Dyrekcja chce Barcelonę.
Witam.
- Przyszedłem zobaczyć się z Harrym Cainem. - Jest w swoim biurze.
Witam. Jestem Ray X.
Jak się masz? Usiądź.
Słucham.
Podobają mi się pana prace. Widziałem wszystkie.
Dziękuję. Przejdźmy do rzeczy.
Jakiego rodzaju historię chcesz napisać?
Chciałbym napisać historię o synu mszczącym się na ojcu.
Dlaczego syn pragnie zemsty?
- Ojciec zniszczył go, zrujnował mu życie. - Jak?
Ojciec jest porywczym facetem, homofobem,
nie ma skrupułów i jest bardzo wpływowy.
Za to syn jest wrażliwym chłopcem z artystycznym zacięciem,
jednak ma wiele kompleksów i jest słaby.
Zawsze próbował zadowolić swojego ojca.
Jest homoseksualistą, choć był dwukrotnie żonaty, jak swój ojciec.
Jest w separacji, tak jak on.
Ma syna, który nienawidzi go bardziej, niż on własnego ojca.
Kiedy ojciec umiera, syn w końcu odbudowuje swoje życie.
To jego wybawienie, jego zemsta i historia, którą chce opowiedzieć.
Obawiam się, że nie jestem pisarzem, którego pan potrzebuje.
Jest pan. Bardziej niż pan sądzi.
- Zapłacę każdą kwotę. - To zbyt osobiste.
- Proszę zrobić to po swojemu. - Dziękuję, ale nie.
A teraz, jeśli wybaczysz... Diego!
Zostawię panu mój numer.
Na wypadek, gdyby zmienił pan zdanie.
- Chodźmy! - Zostaw mnie w spokoju.
Jestem pewny, że jeszcze się spotkamy.
To byłby raczej cud.
- Proszę pójść ze mną. - Już idę!
Do widzenia.
Skurwysyn!
- Mówił o sobie, prawda? - Tak sądzę.
Zajrzyj do górnej szuflady.
Szukaj zdjęć z roku 94. On może być na jednym z nich.
Szukaj.
- Jest! - Opisz zdjęcie.
Jest z tobą na zdjęciu.
Ma długie, proste włosy i trzyma kamerę.
- Byłem niemalże pewien. - Kto to?
Syn Ernesto Martela. Czego on może chcieć?
Schowaj zdjęcie i zamknij szufladę.
/Cześć, to ja. /Musimy porozmawiać o naszym synu.
Nie mogę teraz rozmawiać, Rosana.
/Przyłapałam go, /jak przymierza moją sukienkę.
To twoja wina. Zrobiłaś z niego zniewieściałego, żeby mnie upokorzyć.
/Wysłałam go do ciebie. /W końcu jesteś jego ojcem.
Skoro przez 19 lat nie byłem dobrym ojcem, wątpię, żeby teraz mi się udało.
Muszę iść. Powiedz mu, że jak chce porozmawiać, to niech zadzwoni osobiście.
- Nie bądź dla niego taki surowy. - Szantażyści.
- Pomóż mi z naszyjnikiem. - Oczywiście.
Czemu nie zaprosisz syna tutaj na parę dni?
Właśnie to powiedziała jego matka.
Jednak najlepiej będzie nie mieszać cię w to.
Dotrzymywałby mi towarzystwa.
- Czy on lubi kino lub teatr? - Bardzo, jak sądzę.
Jego matka mówi, że chłopak ma coś z pedzia.
Jeśli go zaproszę, chciałbym, żebyś mi powiedziała, czy to prawda,
i czy można to jeszcze naprawić.
Skąd ja mam to wiedzieć?
- Nie proszę cię, żebyś go przeleciała. - Dzięki wielkie.
Ale wy, piękne dziewczyny, poznajecie takie rzeczy.
Zadzwoń do niego, ale ja tego nie zrobię.
/Nie podoba mi się, że mieszkasz /z facetem. Co pomyślą twoje dzieci?
/Że ich ojciec jest homoseksualistą, /ma dobry gust i jest szczęśliwy.
Jeśli mnie kochają, zaakceptują to.
/Powinieneś mi o tym powiedzieć, /zanim się pobraliśmy!
Jeśli tylko przestałabyś myśleć o pieniądzach mojego ojca,
- sama byś na to wpadła. /- Co to ma znaczyć?
Rozłączam się. Marudzisz. Mam drugi telefon.
Mam nadzieję, że to nie kolejna eksżona.
Oby nie. Nigdy się nie żeń.
Nie mam tego obecnie w planach.
Tu Judit Garcia.
Witaj, Judit. Dostałaś pieniądze?
Nie chcę ich. Właśnie je odesłałam, Ernesto.
Nie chcesz mówić do mnie Ray? To moje artystyczne imię.
- Artystyczne? Co ty chcesz zrobić? - Wymazać nazwisko mojego ojca.
Co to ma wspólnego z Harrym?
Od lat chciałem się z nim spotkać.
Naprawdę chcę nakręcić film i żeby to on napisał scenariusz.
Mam już głównego aktora.
Nie jesteś reżyserem.
Gdybyś zobaczyła mój dokument, zmieniłabyś zdanie.
- Ernesto, zapomnij o nas. - Nie bój się mnie.
Nie jestem moim ojcem.
Trzymaj się z daleka od Harry'ego.
Jeśli będziesz próbował się z nim zobaczyć, oskarżę cię o nachodzenie.
Naprawdę nie chcę tego robić, ale Amerykanie płacą krocie,
a my potrzebujemy pieniędzy.
Jedź, o mnie się nie martw.
Podaj mi książkę Tonino Guerry. Martwię się też o Harry'ego.
Zaglądaj do niego, gdy mnie nie będzie.
Jestem zajęty, nie mogę spędzać z nim całych dni.
- To tylko dwa tygodnie! - Harry da sobie radę sam.
To z powodu Ernesto Juniora. Jeśli znowu przyjdzie lub zadzwoni,
- daj mi od razu znać. - Czym się tak przejmujesz?
- To szaleniec. Nie ufam mu. - Dlaczego?
- To długa historia. - Streść mi ją.
To zły moment.
Dla ciebie nigdy nie będzie odpowiedniego.
Jeśli naprawdę nie możesz zajrzeć do Harry'ego,
zostanę w Madrycie, albo zatrudnię kogoś.
Mogę dotrzymywać mu towarzystwa, ale mam dość tych wszystkich sekretów.
Kiedy wraca twoja matka?
Nie jestem pewny. Chyba za 10 dni.
Na co się patrzysz?
- Na plakat "Oddaj krew". - Chcesz oddać krew?
Nie. Podoba mi się to hasło.
To byłby świetny tytuł na film.
- Tak, brzmi nieźle. - Jak film o wampirach.
To prawda.
Wyobraź sobie, że za ogłoszeniem kryje się grupa wampirów,
która pracuje w różnych ośrodkach krwiodawstwa,
Trzymają krew dawców i używają jej sami.
Twojej matce może się to spodobać. Spiszemy to.
"Oddaj krew".
Wampiry żyją jak Chińczycy,
jak część Hiszpanów, ale bez przyciągania uwagi
oraz jak Chińczycy kontrolują pewne gałęzie przemysłu.
Okulary przeciwsłoneczne, na przykład.
Także nocne bary, dyskoteki...
Nie muszą brać narkotyków, żeby mieć siłę, wiec są świetnymi nocnymi pracownikami.
I biznes kremów przeciwsłonecznych.
Są wrażliwi na zmiany klimatu i dziurę ozonową.
Ich preparaty przeciwsłoneczne są najlepsze na rynku.
Świetnie.
To musi być bardzo gęsty krem, niczym zbroja, by mógł chronić przez cały dzień.
Tak rozpocznie się opowieść.
Niezwykle piękna dziewczyna, zupełnie naga,
ukrywa swoje ciało pod naprawdę grubą warstwą kremu,
nim pójdzie do swej pracy w centrum krwiodawstwa.
Jej ciało jest piękne, welwetowo blade.
Co za wspaniały początek. Potrzebujemy historii miłosnej.
Historia miłosna pomiędzy młodą wampirzycą a normalnym chłopakiem.
Ona pracuję w punkcie krwiodawstwa, gdzie używają zebranej krwi.
On chodzi tam oddawać krew. Natychmiast polubili się nawzajem.
Po wbiciu igły w żyłę, poczuła się naprawdę pobudzona.
Zaczęli się spotykać, jednak ona nie chce, by on stał się wampirem.
Te wampiry nie przemieniają ludzi, nie gryzą ich.
- Chyba że to konieczne. - Ale seks lubią, tak?
Pewnie. To będzie problem, bo potrzebujemy jakiegoś napięcia.
Naprawdę się pożądają, jednak gdy dochodzi do pieprzenia, ona odsuwa się.
Dlaczego?
Na wypadek gdyby straciła kontrolę i wbiła mu się w szyję, kiedy będzie podniecona.
Kiedy są napaleni, pozwala mu na wszystko.
Od przodu, z tyłu, wszystko, oprócz pocałunków w usta.
- A jej biust? - To strefa podwyższonego ryzyka.
Kiedy on całuje jej biust, ona ukrywa twarz w poduszce
i wbija w nią swoje kły!
A kiedy połyka jego kutasa?
Żadnych lodów. Jej zęby od razu się pojawiają.
Cóż, można obejść się bez całowania,
ale ciężej się robi, gdy nie chcą łykać.
Jest tak zakochany, że akceptuje to.
Gdy lepiej się poznają, ona ubiera kaganiec dla ich bezpieczeństwa.
Gdy się podnieca, dostaje czegoś w rodzaju zębowej erekcji,
a jej usta rosną, jakby była wilkiem.
Naprawdę podoba mi się twoja opowieść.
Ty powinieneś ją napisać.
Ja będę twoim sparing partnerem, tak jak ty zawsze byłeś moim.
Twoja muza jest kurewsko zajebista.
I naprawdę cię lubię. Powiedział ci o tym?
Chcę, byśmy byli dobrymi przyjaciółmi, możesz mówić mi o wszystkim.
Daj mi pracować.
Musisz mi o wszystkim opowiedzieć.
Muszę się napić.
- Sorki, jest nawalony GHB. - Nie lubię być obmacywany.
Chcesz trochę ecstasy? Odrobinę.
Odrobinkę.
Pracuję jutro.
Piszemy świetny scenariusz o wampirach.
Tak?
- Chcesz GHB? - Wziąłem już ecstasy.
- Myślę, że twój przyjaciel mnie lubi. - Co jest?
Diego! Co się stało?
- Twoja? - Coca Cola z GHB.
Baranie! Czemu postawiłeś to obok jego drinka?
Spokojnie.
Zasłabł. Przynieś lodu. Dzwoń po karetkę.
- Tak? /- Diego?
Nie, jestem jego przyjacielem. Diego źle się czuje.
Zabieramy go na pogotowie.
/Dlaczego? Co się stało? /Mogę z nim porozmawiać?
- Nie, to... /- Dokąd go zabieracie?
- Dokąd go zabieracie? - Do szpitala Quiron.
Do szpitala Quiron.
Dalej, wejdź do środka. Jedzie z wami.
- To jego kurtka. - Ok.
- Przepraszam, pomóc panu? - Tak, poproszę.
Muszę się rozłączyć. Idzie pan do szpitala?
- Tak. - Pójdę z panem.
Będę się pani trzymał.
- Do recepcji? - Tak.
- Jak się czujesz? - Nie wiem... zszokowany.
- Rozmawiałeś z moją matką? - Tak.
- Powiedziałeś jej o śpiączce? - Nie! Czyś ty oszalał?
Poza tym to było tylko 6 godzin.
Jeśli kiedyś jej o tym opowiesz, mów, że to zasłabnięcie.
Lub cokolwiek.
Powiedziałem jej, że zjadłeś coś, co musiało ci zaszkodzić.
- Uwierzyła? - Nie wiem.
Chciała wracać, ale wyperswadowałem jej to.
- Jesteś śpiący? - Nie, już nie.
- Chcesz porozmawiać? - Nie.
Chcesz, żebym coś opowiedział?
Nie wiem. Jeśli chcesz...
Żeby cię oderwać od tego.
Zanim zacząłem pracę w filmie, byłem bardzo dobry w opowiadaniu historii.
Więc może powiesz mi, dlaczego moja matka boi się Ernesto Juniora?
Boi się?
Kazała mi obiecać, że będę miał oczy otwarte, kiedy znowu się pojawi.
Nie wyjaśniła dlaczego?
Ona nigdy niczego nie wyjaśnia.
- To długa historia. - Też to powiedziała.
Gdzie go poznaliście?
Poznaliśmy go 14 lat temu.
W biurze, które wynajęliśmy, by przygotować mój ostatni film.
/Po napisaniu i wyreżyserowaniu /5 dramatów, w końcu napisałem komedię,
a przynajmniej tak myślałem.
Chciałem zmienić gatunek, podjąć ryzyko.
I oczywiście tak zrobiłem.
To znaczy, zaryzykowałem.
Mateo...
Jest tam pewna dziewczyna. Nie jest umówiona.
Jak wygląda?
- Zbyt ładna, by być zabawną. - Naprawdę?
Jest kochanką tego finansisty, Ernesto Martela.
- Jest tu z jego synem. - Jest aktorką?
Skoro jest od 2 lat z tym facetem, to musi być.
Bądź uprzejmy, wyjdź i się przywitaj.
Musisz być miły dla ważnych ludzi.
- Nigdy nie wiadomo. - Dobrze.
DZIEWCZYNY I WALIZKI
- Witam. Lena. - Jestem Mateo.
A ja Ernesto Martel Junior.
Jak się masz?
Przepraszam za wtargnięcie.
Usłyszałam, że prowadzi pan przesłuchanie do swojego następnego filmu.
- Tak. - Kocham przesłuchania.
Mogę przyjść innego dnia.
Skoro już tu pani jest, zobaczymy co i jak.
Dobrze.
/Przesłuchanie nam nie szło. /Oboje byliśmy zbyt zdenerwowani.
/Pierwsze spotkanie /miało pokazać mi,
/że sama obecność tej kobiety /rozprasza mnie.
- Gdzie byłaś dziś rano? - Ernesto ci nie powiedział?
Nie pytałem go.
Byliśmy zobaczyć się z reżyserem, na przesłuchaniu.
- Na przesłuchaniu? Dlaczego? - Chcę pracować.
A może przedekorujesz dom?
Mogłabyś zmienić meble, dywany, lampy...
Nie wiem, jak to zrobić. Wynajmij dekoratora.
Nawet jeśli, mogłabyś mu się przyglądać. W ten sposób się nauczysz.
Chcę być aktorką. Zawsze chciałam.
Próbowałaś już wcześniej i spójrz, jak skończyłaś.
To był cios poniżej pasa.
Przepraszam, kochanie, wybacz mi.
Idę na górę.
Lena, proszę. Nie złość się, najdroższa, błagam cię.
Jakby coś, nie martw się. Wypadłam kiepsko.
Byłam bardzo zdenerwowana.
/Telefon. /To pan Mateo Blanco.
Wejdź.
Powiedział, że to ważne.
Tak?
Tak.
Oczywiście.
Świetnie.
Dziękuję.
To ten reżyser.
Przesłuchanie trzeba powtórzyć, chce się znowu spotkać.
- Co zamierzasz zrobić? - Iść i spotkać się z nim.
Muszę coś zrobić.
- Zawsze chciałam być aktorką. - A co ze mną?
Tu Magdalena Rivero. Chciałabym odwołać jutrzejszy masaż.
Umówię się innym razem. Dziękuję.
- Wciąż nie dostałam tej roli. - Dostaniesz ją.
Jeśli tak się stanie, nie chcę niczego zmieniać,
oprócz tego, że będę pracowała, jak ty.
Nocami będziemy sobie opowiadać, co robiliśmy.
- Dlaczego się nie pobierzemy? - Co?
Proszę cię, żebyś wyszła za mnie za mąż.
Nie dość często się żeniłeś i rozwodziłeś?
Z tobą będzie pierwszy raz.
Żyjemy razem od dwóch lat.
Jest nam dobrze tak jak jest, nie sądzisz?
Wygląda na to, że tobie nie jest.
Martel zaoferował produkcję filmu. Twoja matka tego nie chciała.
Oczekiwaliśmy subwencji z ministerstwa...
- Pomóc? - Nie, chcę ci coś pokazać.
...oraz przedsprzedaży praw telewizji.
Jednak to mogło trwać miesiącami, a mi śpieszyło się, by zacząć kręcić.
Zupełnie jak Audrey. Ekstra, pedziu.
- Totalna Audrey! - Tak, to prawda.
- Co za upierdliwiec. - Stań bliżej lustra.
Uśmiechnij się.
Teraz spójrz na mnie z profilu z przesadnym uśmiechem, jak modelka.
- Dobrze. W ten sposób? - Tak.
Teraz.
Więcej radości w oczach i przymknij lekko usta.
Świetnie. Jeszcze raz.
Rozchyl lekko usta. Teraz
Wspaniale, bardzo dobrze.
Jeszcze raz.
Oto chodziło. Świetnie.
- Sztuka! - Totalna!
Wspaniale.
Teraz chciałbym spróbować czegoś bardziej odważnego.
Platynowej blond peruki. Czegoś bardzo popularnego.
Mam taką!
Mam model Goldie Hawn o większej objętości,
- która wygląda cudownie. - Nie może wyglądać jak pudel.
- Nie? - Nie.
Jeśli nie będzie pudla, nie będzie Goldie.
No to zapomnij.
Mówiłam, że nie będzie chciał Goldie, pedziu.
Założy ją, jak już się ubierze.
- Więc platynowy blond? - Tak.
Zmienię ci makijaż.
Z drogi!
To sztuczna peruka. Jest naprawdę okropna.
To włókno syntetyczne, ale wygląda bajecznie.
- Dobrze, niech spojrzę. - Oszalejesz.
Załóż te kolczyki.
Judit, możesz przesunąć się w lewo?
- Zmęczona? - Nie.
Nie uśmiechaj się.
Ta peruka jest wystarczająco sztuczna.
Świetnie. Wspaniale.
/Od początku Judit nie lubiła Leny.
/Jednak ja lubiłem ją /z każdym dniem coraz bardziej.
/A Ernesto Junior lubił mnie, /a ja zamierzałem to wykorzystać.
/Ojciec poprosił go, by nakręcił /dokument o kręceniu filmu.
/Jeśli chodzi o Ernesto Seniora,
/nigdy nie spotkałem mężczyzny, /który miałby taką obsesję na punkcie kobiety.
/Produkcja filmu była desperackim /krokiem, by nie stracić Leny.
Co za gówno! To jakieś nieporozumienie.
Akcja!
/W środku tej emocjonalnej panoramy... /zaczęliśmy zdjęcia.
Myśl o tych wszystkich razach, gdy robiłaś gazpacho dla Ivana
i o tym, jak mu smakowało. To naprawdę sprawia ci ból.
Na początku zrobimy tak, że wracasz do domu po sesji fotograficznej.
Jak tylko otworzą się drzwi, spoglądasz w oczekiwaniu na telefon.
Dobrze.
Jeśli zadzwoni, to może być Ivan.
/"Jeśli nie zadzwoni, /będzie to kolejny dzień rozpaczy,
/"ponieważ czekasz na niego /od dwóch dni.
"W porządku, dobrze, dobrze.
"Podoba ci się fragment z pomidorami?
/"Tak, bardzo, poruszył mnie.
/"Mnie również. /Naprawdę mnie poruszył.
/"To niesamowite, że możesz /być poruszona dzięki pomidorom.
To nie dzięki pomidorom, tylko tym miłym rzeczom, które mi mówiłeś".
Myślisz, że się lubią?
Ja? Ja nic nie wiem. Tylko patrzę im na usta.
"Próbki? Co o tym sądzisz?".
- Cięcie. - Świetnie. Drukuj.
- Będę potrzebny? - Nie, możesz iść.
Mogę zostać.
Powinieneś iść. Idę posprawdzać peruki.
- Peruki? Kocham to. - Nie, nie kochasz.
Godzinami kręciłeś peruki. Wciąż to samo.
- A Lena? - Lena?
Jak tylko sprawdzimy nowe peruki, weźmie masaż.
Jest spięta.
- Ja nie jestem spięty. - Mogę je nagrać?
Ernesto, proszę, nie truj tyłka. Odejdź.
Pa.
- Edurne... - Tak?
Idę porozmawiać z Leną. Nie chcę, żeby nam przeszkadzano.
Nie martw się, zajmę się tym. Będę twoją strażniczką.
Czekaj! A jeśli wejdzie tu jego syn?
Nie wejdzie, odesłałem go do domu.
Edurne stoi na straży.
Mateo, to szaleństwo.
- Cześć. - Cześć.
- Co robisz? - Nic takiego.
Czekałem na ciebie. Nie sądziłem, że kręcenie filmu to taka ciężka praca.
O tak. Nie można przerwać. To bardzo zajmujące.
- Nie jesteś zmęczona? - Czekolada dodaje mi energii.
Kocham gorzkie pomarańcze w czekoladzie.
Chodziło mi o zdjęcia, nie o czekoladę.
Bardzo. Pod koniec tygodnia jestem wykończona, ale szczęśliwa.
Pomyślałem o małej przerwie, weekendzie, tylko ty i ja,
- w domku na Ibizie. - Mamy próby w weekend.
- Nie macie prób podczas kręcenia? - Mamy.
Spędzasz całe dnie na próbach?
- Tak się kręci filmy. - A co z innymi ludźmi?
Nie możesz odstawić ich na bok na miesiąc.
Takie są prawa kina.
Nie, to ja je ustalam. Jestem producentem.
- Jakiś problem? - Tak.
To kompletnie bezosobowe.
Prosiłem o dekorację, ale to jest całkowita padaka.
- Mam pogadać z Antxonem? - Nie, ja to zrobię.
Co się z tobą dzieje? Wyglądasz okropnie.
To przez Diego.
Miał ciężki oddech przez całą noc. Żadne z nas nie mogło spać.
Wciąż nie wiadomo, co mu jest?
Jeden lekarz mówi, że to astma, inny, że alergia, nie wiadomo.
Wciąż to badają, jednak jesteśmy zdesperowani.
Weź tyle wolnego, ile potrzebujesz.
Teraz twój syn jest najważniejszy.
Dziękuję.
Jeszcze jedna sprawa.
- Rozmawiałam z producentem. - No i?
Narzeka, że Lena jest zbyt obciążona zdjęciami.
A jak według niego kręci się filmy?
Ernesto jest biznesmenem, nie artystą.
Nikt nie prosił go, by został producentem!
Za późno na kłótnie o tym.
Zabiera ją na Ibizę w weekend, wiec prób nie będzie.
Sukinsyn!
/Pozbądźcie się lamp, /stołu i krzeseł...
/Prosiłem o dekorację, /ale nie taką.
Boże, wyglądam okropnie.
Przestraszyłaś się, gdy cię dotknąłem, ale nie wtedy, gdy zobaczyłaś mnie martwego?
Nie sądziłam, że nie żyjesz. Myślałam, że śpisz.
Zazwyczaj chrapię.
Gdybym myślała, że nie żyjesz, nie umalowałabym się dla ciebie.
Każdy mężczyzna w moim wieku mógłby mieć atak serca
po tym, jak pieprzył się 6 razy.
Ty nie jesteś mężczyzną w swoim wieku.
Nie miałbym nic przeciwko umieraniu
po pieprzeniu się z tobą dniami, tygodniami, miesiącami,
latami, wiekami.
Szaleję za tobą, doprowadzasz mnie do szaleństwa.
- Myślę, że o tym wiesz. - Wiem.
Myślę, że wiem.
Akcja!
Znalazłam to na chodniku. Spadło z pani tarasu.
To był prezent od Ivana. Wyrzuciłam go.
Nie może pani tak robić. Mogła pani kogoś zabić.
W Neapolu w Sylwestra wyrzuca się nawet meble.
Mój dziadek był Neapolitańczykiem, mam to we krwi.
Ale to nie Neapol, a dzisiaj nie jest Sylwester.
Byłam zdenerwowana, rzucanie rzeczami mnie rozluźnia. Proszę to zatrzymać.
Może się przydać. "Miłość".
Pani mówi "miłość", ja mówię "seks".
Cięcie!
- Mamy to wydrukować? - Jak cholera!
Poprawię ci makijaż po przerwie, dobrze?
- Nie jesteś dziś w formie. - Wiem.
- Co się stało? - Później ci powiem.
- Zrobimy przerwę śniadaniową. - 30 minut?
Tak.
Robimy 30 minut przerwy na śniadanie.
Posprzątajmy tu trochę i chodźmy na zewnątrz.
/Nie widać ust.
/"Miałam straszny weekend.
/"Nie było prób, /więc mogłaś odpocząć.
"Odpocząć? Miałam na sobie tego sukinsyna przez 48 godzin.
"Nie chciał odpuścić nawet na sekundę. Skurwiel.
"Jadę na środkach uspokajających".
/Nie widać ust.
/"Nie, poradzę sobie, zrobię to.
/"- Jesteś pewna? /- Tak.
/"Masz być dowcipna i radosna.
Oczywiście.
/"Radosna".
Nie wiesz, jak to jest mieć tego potwora na sobie przez 48 godzin.
Robi mi się niedobrze.
"Będzie lepiej, jeśli nie będziesz o tym myślała.
"Będzie lepiej, jeśli nigdy nie będziemy rozmawiali o Ernesto.
"Lepiej nie otwierać tej puszki z robakami".
Co pani robi ze swoimi notesami?
- Zapełniam je. - A później?
Spalam je.
Wolałbym, żeby notesy nocowały tutaj.
Nocowały?
Proszę je tu zostawić. Zwrócę je pani jutro.
Kiedy skończymy, zatrzymam je.
Dobrze. Cokolwiek pan sobie życzy.
O której jutro?
Zadzwonię do pani, gdy materiał będzie gotowy.
Przypuszczam, że jest pani świadoma poufności swojej pracy.
Oczywiście. Do widzenia.
- Cześć, Lena. - Hej.
Ojciec pytał, dlaczego nie idę z tobą na jogę.
- Zawsze pyta. - Powiedz mu, że jestem dorosła, wolna
i że zabroniłam ci za mną iść.
Nie mogę mu tego powiedzieć.
Spróbuj. Wyjdzie ci to na dobre.
Nie potrafię.
Rób co chcesz, ale nie idź ze mną.
Ale z ciebie wrzód na tyłku!
- Co ty wyprawiasz?! - Pracuję.
Wyłącz to! Czy Mateo nie zabronił ci kręcenia nas poza planem?
Ojciec kazał to zignorować. Chce widzieć wszystko.
Nie macie żadnych skrupułów!
Zostaw mnie, kurwa, w spokoju!
Pamiętaj, nagrywam cię.
Przestań, powiedziałam.
Przestań!
Powiedziałam, żebyś przestał! Dawaj tę cholerną kamerę!
- Jesteś szalona! - Zostaw mnie w spokoju!
Puszczaj! Moja kamera!
Kręć mnie!
Ernesto, słuchaj uważnie.
Tak, mówię do ciebie.
Byłam właśnie z człowiekiem, którego kocham
i jestem szczęśliwsza niż kiedykolwiek,
ponieważ on też mnie kocha, bardzo.
Nie martw się, już niedługo zostawię cię w spokoju.
Nie musisz już nas szpiegować.
Teraz nie ma już nic do ukrycia.
Nie wiem, czy wrócisz trochę później, czy trochę wcześniej.
- Padało, nie mogliśmy kręcić. - Co robisz?
Odchodzę od ciebie.
Może najpierw porozmawiamy?
Powiedziałam już wszystko, co miałam do powiedzenia.
Lena, proszę!
Do widzenia.
- Posłuchaj. - Zostaw mnie.
Odwróć się, kochanie, pomogę ci.
Pozwól mi to zrobić.
Spokojnie, pomogę ci.
Mogłaś coś złamać. Zdejmę ci buty.
Będzie ci wygodniej.
Wszystkim się zajmę. Idziemy.
Pomóż mi.
Usiądź, ostrożnie. Najdroższa.
Tak jest. Zabiorę cię do szpitala.
Moja żona spadła ze schodów.
Proszę być ostrożnym.
Spójrzmy, ostrożnie.
Głowa.
- Ostrożnie! - Uwaga na moje nogi.
Zabierz ją na urazówkę.
- Mogę zadzwonić? - Nie tu. W gabinecie lekarskim.
- To pilne. - Zabierzemy cię tam.
- Mateo? - Tak.
Co się stało? Nie przyjedziesz?
Nie, nie dziś.
Czy coś się wydarzyło?
Coś mi niespodziewanie wyskoczyło, ale nie martw się, wszystko gra.
Jutro mamy popołudniowe zdjęcia. Możemy się wcześniej spotkać?
Nie, nie dam rady. Mam dużo do zrobienia. Zobaczymy się w studiu.
Dziwnie brzmisz. Naprawdę nic się nie stało?
Tak. Zobaczymy się jutro.
/To oni. /Nie zadawajcie żadnych pytań.
Jak się pani miewa, proszę pani?
- Dobrze. - Mogę pomóc?
Nie, w porządku. Dziękuję. To nic takiego.
Idź przodem i otwórz drzwi.
Dziękuję ci za dyskrecję.
Proszę, mogłabyś zdjąć okulary?
Co powinienem zrobić?
Co mam zrobić, żebyś mi wybaczyła?
- Zawieź mnie do studia. - Nie powinnaś się poruszać.
Jeśli ty tego nie zrobisz, zawlokę się tam sama.
Co zamierzasz powiedzieć? Jak wyjaśnisz gips i siniaki?
- To zależy od ciebie. - Ode mnie?
Zrobię wszystko, co chcesz, jeśli obiecasz, że ze mną zostaniesz.
Zostanę z tobą, jeśli pozwolisz dokończyć Mateo film, cokolwiek sobie zażyczy.
Zacznie zadawać ci pytania, nie jest głupi.
Powiem, że się potknęłam.
Jak chcesz pracować, skoro nie możesz chodzić?
On o tym zadecyduje,
ale chcę mieć pewność, że uszanujesz jego decyzję,
bez względu na koszta lub czas, jaki to zajmie.
Czy to jasne?
Mieszkam tam.
To wszystko. Ernesto zrobi tak, jak zadecydujesz.
Zadecyduję o czym?
Nie mogę przejść od ujęć, w których chodzisz normalnie
do takich, gdzie jesteś z gipsem!
Kiedy będziesz mogła to zdjąć?
Za trzy tygodnie.
Mogę porozmawiać z Leną na osobności?
Powiedz mi prawdę.
Ludzie nie spadają ze schodów. To zdarza się tylko w filmach.
Mów ciszej!
Musimy skończyć zdjęcia najszybciej jak się da.
- Do tego czasu nie mogę odejść od Ernesto. - Dlaczego?
To psychopata. Potrzebujesz na to więcej dowodów?
Mój Boże!
Nie mogę odejść! Obiecałam zostać z nim, jeśli pozwoli ci dokończyć film
na twoich warunkach.
Musi być jakieś inne rozwiązanie.
Jakie? Jedynym rozwiązaniem jest pozostanie z nim do końca zdjęć.
Co dokładnie mu obiecałaś?
Życie pod tym samym dachem, w osobnych sypialniach.
- Nie ma żadnych praw. - Myślisz, że to zaakceptuje?
Nie wiem, ale im szybciej skończymy tym lepiej.
Nie możemy teraz przerwać!
Mamy jedną scenę przy schodach. Będziemy musieli powtórzyć końcówkę.
Powtórka sceny 23.
Akcja!
Więc to ty jesteś byłą żoną Ivana, tą która była 20 lat w psychiatryku.
Tak, ale teraz nie jestem w psychiatryku.
Jestem tutaj z tobą... i schodzimy ze schodów.
Wygląda na to, że nie możesz doczekać się, by go zobaczyć.
Tak, ale idź pierwsza.
To tobie się śpieszy. Ja czekałam 20 lat.
Śmiało.
Jak już mówiłam, po rozstaniu z mężem, wyszłam na ulicę
i był tam facet, wpatrujący się we mnie, przystojniak,
jego tyłeczek... jego stopy...
Zabrałam go do domu, pieprzyliśmy się wielokrotnie.
Jestem zainteresowana seksem ze społecznego punktu widzenia.
- Jaki był? - W łóżku?
Boski, wirtuoz. Nigdy wcześniej takiego nie widziałam.
- Było świetnie. - A jego drągal!
/Każdego poranka Lena przychodziła /na zdjęcia wyczerpana.
/Dzięki powtórkom,
/które zawsze brała, /radziła sobie całkiem dobrze.
/Życie z Martelem stawało się piekłem.
/Lena nie skarżyła się, /ale było to oczywiste.
/Gdy zdjęcia się skończyły, /błagałem ją, by od niego odeszła,
/jednak ona bała się o film.
/Nie chciała go opuścić, /dopóki nie zrobię montażu.
/Tak?
/- Tu Magdalena. /- Coś nie tak?
/Nie, jestem na dole. /Nie mam pieniędzy na taksówkę.
Już schodzę.
Zaraz wracam.
Jest w łazience.
Co się stało?
Mieliśmy okropną kłótnię.
Zdarł ze mnie ubranie i wyrzucił na środku ulicy.
Daj taksówkarzowi napiwek. Dał mi swoją kurtkę, inaczej...
Sukinsyn! Zgłosimy to zaraz na policję.
Zabierz mnie stąd jak najdalej, proszę.
Tak, oczywiście. Cokolwiek chcesz.
Podaj mi aparat.
Co piszesz?
Sekret Golfo Beacha.
Kiedy robiłem zdjęcie, nie zauważyłem całującej się pary.
A jaki jest ten sekret?
Nie wiem. Muszę to zapisać, żeby się dowiedzieć.
My jesteśmy parą.
/Co to?
/Wygląda jak noga.
/To ramię.
/I jeszcze dwie nogi!
/Dwoje ludzi, dokładnie tak jak umarli.
/Mężczyzna i kobieta.
/Umarli razem.
Zanim się zorientowaliśmy, minął miesiąc.
Wiedziałem, że prędzej czy później będziemy musieli wrócić,
/lecz wciąż to odwlekaliśmy.
Martwiłem się jedynie o twoją matkę i ciebie.
Nawet się z tobą nie pożegnałem, a ty wciąż chorowałeś, gdy wyjeżdżaliśmy.
Dzień dobry. Przepraszam, że przeszkadzam.
Chciałam jedynie spytać, czy jest jakaś szansa na pracę tutaj.
Cóż, moglibyśmy pomóc. Zwłaszcza, że to najwyższa pora, by zacząć.
Ma pani jakieś doświadczenie?
Tak, pracowałam jako sekretarka w Madrycie. Całkiem dobrze znam język.
Mogłaby pani zacząć w południe, a później zobaczymy.
To wspaniale!
Przepraszam, ale dziewczyna z tego zdjęcia wygląda zupełnie jak pani.
DZIEWCZYNY I WALIZKI
Nie, to nie ja.
Zastanawiałem się, kiedy się pojawi.
Chyba nie mogą pokazać go tak szybko, prawda?
Robi to, żeby nas wkurzyć. To podstęp, żebyś wróciła.
Brakowało tam tylko słowa "poszukiwana".
- Co zrobimy? - Nic. Pieprzyć go.
DZIŚ PREMIERA
KATASTROFA
Co napisali?
Że jedyną mądrą rzeczą, jaką zrobiliśmy, to nie pojawienie się na premierze.
Skurwysyny!
/Judit? To ja. /Musimy natychmiast porozmawiać.
Zadzwoń, proszę. Podam ci mój numer.
- 84 51 32... - 28.
Przepraszam. 28 84 51 32.
Pytaj o Harry'ego Caine'a. Jestem tu pod tym nazwiskiem.
Jesteś tam?
Będę czekał na telefon od ciebie.
- Mama nie oddzwoniła? - Nie.
Dlaczego?
Zgaduję, że była na mnie wściekła.
Nawet gdyby, powinna powiedzieć ci, co się stało.
Ale nie zrobiła tego. Nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
- Nie byłeś ciekawy? - Umierałem z ciekawości.
Przez dwa dni wydzwaniałem do twojej matki i wydawcy, ale nikt nie odpowiadał.
Więc zdecydowałem się na powrót do Madrytu,
by zobaczyć na własne oczy, co się dzieje.
To pierwszy raz, kiedy będziemy osobno.
Wrócę w weekend.
Jeśli masz się martwić, to pojedź ze mną.
Nie, lepiej zostanę. Madryt mnie przeraża.
/Śmierć Magdaleny nie zaskoczyła /nas zamkniętych w objęciach,
/tak jak marzyliśmy, tylko siedzących /na osobnych siedzeniach.
/Zaskoczyła mnie nawet tym, /że pozostawiła mnie żywego.
- Mateo, powiedz coś. - Mateo nie żyje.
Nie mów tak.
Mówimy do niego po imieniu, ale odmawia odpowiedzi.
Upiera się, że Mateo nie żyje.
Jego praca opierała się na obrazach.
Sądzę, że dla niego życie w ciemności jest śmiercią.
- Są szanse, że odzyska wzrok? - Żadnych.
Nazywamy to ślepotą korową i jest to nieodwracalne.
Bardzo dobrze.
Po prawej jest parę schodków.
Ale nie tutaj. Musisz kawałek podejść.
Będę cię prowadziła, aż dojdziemy do krawędzi
Dobrze.
Prawie jesteśmy.
Do samochodu jest parę stopni.
Będziemy szli ostrożnie, są bardzo wysokie.
Mają 25 centymetrów, zmierzyłam je wcześniej.
Zaczekaj, odłożę twój bagaż.
Pierwszy krok jest najtrudniejszy, ale trzymam cię.
Dobrze, opuszczaj nogi. Dobrze, idziemy.
Bardzo dobrze. Teraz drugi. Dobrze.
Jeszcze troszkę.
To koniec, nie ma już stopni.
- Widziałaś się z matką Leny? - Tak.
Co mówiła?
Była bardzo wdzięczna Ernesto, za zajęcie się wszystkim.
- Jest tam? - Tak.
Pochowali ją razem z jej ojcem.
- Widziałaś grób? - Tak.
Jak wyglądał?
Prosto. Jej matka nie chciała niczego wymyślnego.
Mamo, spójrz, morze!
Jesteśmy w Famarze.
Zatrzymaj się, proszę. Chcę tu wysiąść.
Nie, proszę zaczekać. Jak to chcesz wysiąść?
Idź do recepcji i zrób, co masz zrobić. Zaczekam na plaży.
- Ja też chcę tu wysiąść. - Na tym wietrze?
- Nie przeszkadza mi wiatr. - Cicho, Diego.
Proszę się zatrzymać.
Mamo, proszę, pozwól mi zostać. Pierwszy raz widzę morze.
- Proszę. - W porządku.
- Dobrze się zapnij. - Ok.
Nie podchodź blisko wody. Podaj mu rękę.
Proszę, nie odchodź od niego.
Ty też się zapnij.
Boże.
Ostrożnie, schodek.
Jedźmy.
Proszę tu na mnie zaczekać.
Dzień dobry.
Miałam się spotkać z Mateo Blanco.
- Z kim? - Mateo Blanco.
Nie ma tu nikogo o takim nazwisku.
To ten mężczyzna, który miał wypadek.
Ma pani na myśli Harry'ego Caine'a.
Tak, oczywiście.
- Harry. Harry Caine!
Tu jesteśmy!
Musimy już iść, Harry.
Chodź, Diego. Daj mi rękę.
Nie możemy jeszcze trochę zostać?
Nie, musisz słuchać się mamy. Wystarczy na dziś.
Jestem tu, Harry.
Ostrożnie, żebyś się nie potknął.
/Pamiętasz Famarę?
Doskonale. Pierwszy raz widziałem wtedy morze.
Pamiętam latawiec oraz psa, który szczekał.
Też pamiętam szczekającego psa.
Co robisz?
Próbuje zrekonstruować niektóre z twoich fotografii.
Jedno mam już prawie całe.
Co chcesz obejrzeć na poprawę humoru?
Chcę usłyszeć głos Jeanne Moreau.
Niestety nie mam do niej numeru.
Poszukaj "Windą na szafot" Luisa Malle.
Dobrze. Fritz Lang, Jules Dassin, Nicholas Ray...
Poszukaj wyżej.
"Fanny i Alexander", "Osiem i pół", "Wspaniała obsesja",
"Windą..." Tu jest. Nigdy tego nie widziałem.
Mam nadzieję, że ci się spodoba.
/Jak mogłam to wyrzucić?
/Znajdzie to policja...
Zostaw to. To "Dziewczyny i teczki".
/- Nie rozumiem. /- To oczywiste, kochanie.
/Jeśli policja znajdzie 30 funtów kokainy /w moim domu, aresztują mnie.
/Ale ja nie rozumiem, jak teczka /znalazła się w twoim domu,
/ot tak, niespodziewanie.
Czy to nie brzmi dziwnie?
/Jak już mówiłam, po rozstaniu /z mężem wyszłam na ulicę
/i był tam facet, wpatrujący się /we mnie, przystojniak,
/jego tyłeczek... /jego stopy...
/Zabrałam go do domu, /pieprzyliśmy się wielokrotnie.
To kompletnie bez sensu.
/W łóżku? Wirtuoz.
/Spójrz, do tej pory /mam gęsią skórkę.
Jak mogłem nagrać coś takiego? Obie są okropne.
- Co chcesz dziś robić? - Muszę iść do domu.
Mama zostawiła wiadomość, że dziś wraca, żeby uczcić twoje urodziny.
- Moje urodziny? - Tak powiedziała.
Jeśli Judit coś mówi...
Wszystkiego najlepszego!
Chciałbym zabrać cię na obiad.
Jesteś tu ktoś?
Tak.
Kochanie, nie mogłam się doczekać, kiedy cię zobaczę.
Co tam?
- Bardzo je widać? - Tak.
Nie miałam dziś czasu nawet się podetrzeć.
Nie patrz tak na mnie. Myślałam, że przywykłeś do tego.
- Tak, przepraszam. - Ale z ciebie przystojniak!
Wszystko w porządku? Martwiłam się o ciebie.
Wszystko gra. Mateo dbał o mnie.
Mateo? Nie nazywasz go już Harry?
Nie.
Musisz kupić mu prezent urodzinowy.
Co robiliście przez ten czas?
Nic takiego. Oglądaliśmy filmy i rozmawialiśmy.
- Rozmawialiście? - Tak.
- O czym? - Mamo, na litość boską!
Więc, co ci było? Nie wierzę w zatrucie.
Użyłeś tej wymówki w scenariuszu.
Miałem wypadek, ale wolałbym teraz o tym nie rozmawiać.
Wypadek? Jaki?
- Ciężko to wytłumaczyć. - Spróbuj. Nie jestem aż taka głupia.
Porozmawiamy o tym innym razem. Teraz wszystko gra.
Idę kupić jakieś DVD dla Mateo.
Nie wiem, o czym rozmawialiście przez ostatnie dni,
ale wiem, czego ja nie powiedziałam wam przez te wszystkie lata.
Nigdy cię o to nie prosiłem.
Ale pytałeś o to siebie tysiące razy.
To twój prezent urodzinowy. To również dla ciebie, Diego.
Po tym jak zniknęliście, Ernesto Senior pragnął tylko zemsty.
- Zapomnijmy o tym. - Nie.
- Miałaś zły dzień. - Właśnie dlatego.
Myślę, że będzie lepiej, jak skończę.
Miał szalony plan zemsty na tobie,
jednak żeby go zrealizować, musiał przekupić nas,
przynajmniej mnie i Luisa, wydawcę.
Chociaż to było szaleństwo, nie było z tym problemu.
Oboje sprzedaliśmy się bez sprzeciwu. Luis i ja.
Dla mnie był wystarczająco miły, żeby załatwić mi alibi.
Zasugerował żebym pojechała do Stanów na 6 tygodni, do kliniki,
żeby Diego mógł zostać wyleczony ze swojej aspergilozy.
Tym sposobem nie będę obecna, podczas gdy on...
zniszczy twój film. Ponieważ to był jego plan.
Kompletnie zniszczyć twój film.
Wolałam zostać w Madrycie i leczyć Diego na miejscu.
Chciałam być świadkiem tego wszystkiego.
Jeśli zamierzałam cię zdradzić,
chciałam cierpieć, jak na to zasłużyłam.
To była męczarnia widzieć, jak Ernesto wybiera najgorsze sceny,
a Luis je montuje, zmieniając twój film w klęskę.
Jedynym sposobem, żeby to znieść, to cierpieć jeszcze bardziej.
Sprzedałam się Ernesto pełna bólu i zazdrości.
Nie mogłam tego znieść i wybaczyć, że wyjechałeś bez słowa.
Wraz z moją zdradą miałam swoją zemstę na tobie, na niej i na sobie.
Jedynym niewinnym był Diego.
Wybacz mi za wszystkie te lata, kiedy byłam zgorzkniała.
Nikt nie zasłużył, by tak dorastać.
Jeszcze raz gin z tonikiem, poproszę.
Nie patrz tak na mnie.
Dziękuję.
Nie musisz kontynuować. To nie jest konieczne.
Tak. Teraz gdy znów nazywasz siebie Mateo, nie mam wymówki.
Powiedziałaś już nam wszystko.
Nie, nie wszystko.
Nikt nie wiedział, gdzie jesteście. Nie mieliśmy zielonego pojęcia.
Ernesto wszystko zorganizował, premierę, całe to zamieszanie, na które zareagowałeś.
Jego zemsta nie miałaby sensu, gdyby żadne z was nie zareagowało.
Wciąż mnie wypytywał o twoje miejsce pobytu,
jednak ja też nic nie wiedziałam.
Dlatego do ciebie nie dzwoniłem, nie chciałem komplikować ci życia.
Zatrudniał różnych detektywów, żeby was odszukali,
jednak zanim oni cię znaleźli, zadzwoniłeś do mnie, 2 dni po premierze.
Wstydziłam się odebrać.
Byłam oszołomiona. Wciąż jestem.
Gdy Ernesto znów o ciebie spytał, nie wiem dlaczego,
dałam mu numer do Famary.
Wysłał swojego syna, żeby odszukał was w Lanzarote.
To Ernesto Junior znalazł was po wypadku i zadzwonił po karetkę.
Czy miał cos wspólnego z wypadkiem?
Nie! Jednak wciąż myślę,
że gdybym nie dała wtedy tego numer jego ojcu,
być może nic by się nie wydarzyło.
Dlaczego tak uważasz?
Nie wiem. Poczucie winy, jak sądzę.
Wystarczy! 14 lat poczucia winy wystarczy.
- Zaczekaj, pomogę ci. - Nie, dziękuję.
Zadzwoń, jeśli będziesz czegoś potrzebował.
/Diego nie odpowiada. /Zostaw wiadomość.
Cześć, Diego. Tu Mateo.
Przepraszam, że dzwonię tak wcześnie.
Przekaż matce, żeby do mnie zadzwoniła. Dzięki.
- Harry, co tak wcześnie? - Nie mogłem spać.
To niedobrze. Kawę i tosta?
Tak, ale najpierw, czy nie mógłbyś zadzwonić dla mnie pod ten numer?
Ray X?
- Proszę. - Dzięki.
Zrobię ci kawę.
- Ernesto? - Kto mówi?
Wybacz, że cię kłopoczę. Tu Mateo Blanco.
- No proszę. - Na dobre rozpoczęcie dnia.
- Jak się czujesz? - Lekko przytłoczona, ale jest ok.
Myślę, że wczorajsze katharsis dobrze mi zrobi. Pomogę ci.
Nie, usiądź. Siadaj.
Wczoraj nie powiedziałam wszystkiego.
Później mi powiesz. Teraz jedzmy.
Jeśli nie powiem ci tego teraz, już nigdy mogę tego nie zrobić.
Pod koniec lat 80-tych, Mateo i ja mieliśmy romans.
Domyśliłem się, i to przed wczorajszą rozmową.
- Tak? - To oczywiste.
Macie takie same zasłony w sypialni,
pamiątki z Maksyku i Karaibów w obu domach, krzyże...
Racja.
Jest jeszcze coś, co powinieneś wiedzieć.
- Mateo jest twoim ojcem. - On jest moim ojcem?
Tak.
A przelotny kochanek, który miał być moim ojcem?
- Wymyśliłaś go? - Potrafię ukrywać pewne rzeczy,
ale nie wymyśliłabym takich rzeczy.
Przelotny kochanek istniał.
Mieliśmy romans. On był gejem, a romans był bardzo krótki.
- Czy Mateo wie? - Oszalałeś?
Pytał, oczywiście, ale zaprzeczyłam.
Nie chciałam na niego naciskać.
Nie chciałam, żeby to zmieniło nasze relacje.
Nigdy nie pytałam go, czy chciałby być ojcem.
O cholera! Więc Mateo jest moim ojcem.
Tak przy okazji, dzwonił dziś rano.
Mateo? Co chciał?
Żebyś do niego zadzwoniła.
Dlaczego mnie nie obudziłeś?
Po wczorajszym wieczorze musiałaś odpocząć, a on nie mówił, że to pilne.
Podaj mi telefon.
- Tak? /- Halo.
Diego przekazał mi, że dzwoniłeś. Wszystko dobrze? Potrzebujesz czegoś?
Niezbyt dobrze, i tak, potrzebuję czegoś.
40 tys. metrów taśmy z mojego ostatniego filmu, do montażu.
/Jestem w domu Ernesto Juniora,
odkryłem, że materiał został zniszczony w 1994 roku.
Przypuszczałem, że tak się stanie, ale nie sądziłem, że tak szybko.
- Czemu jesteś w domu Ernesto? - Zamierzam go szantażować.
Potrzebujemy pieniędzy, a on ma dużo fantów.
Nie chcę, żeby Diego wracał do tego przeklętego baru.
Chcę płacić mu pensję.
Nie wygłupiaj się.
Nie ma nikogo innego, kogo można by oskarżyć o śmierć Magdaleny.
O Boże! Muszę ci coś powiedzieć.
Powiedziałaś już wystarczająco.
Posłuchaj mnie! To ja byłam kierownikiem produkcji przy filmie,
jedyną osobą z dostępem do laboratorium i materiałów.
Zanim Ernesto kazał zniszczyć materiały, zabrałam je i ukryłam. Mam je w domu.
Kłamiesz.
Nie powiedziałam tego wczoraj, bo nie wiedziałam, że chcesz robić montaż.
Zabrałam wszystko,
duble, odbitki, taśmy z dźwiękiem, wszystko! Możesz mięc je wszystkie.
To wszystko zmienia.
Wyjdź stamtąd, zostaw Ernesto w spokoju. On nie miał z tym nic wspólnego.
Wciąż chce mi powiedzieć, co robił w Lanzarote. Zadzwonię później, pa.
Ernesto i jego kamera.
Przypominasz mi "Podglądacza".
Z tym, że ja nigdy nie chciałem cię zabić.
Nie jestem tego taki pewny.
Ta kopia mojego dokumentu udowodni to.
Po co mi to? I tak tego nie zobaczę.
Ktoś, komu ufasz, opowie ci o wszystkim. Wybacz.
To ostatnie ujęcie dokumentu o Mateo Blanco,
znanym również jako Harry Caine.
I jaki jest ten dokument?
Bardzo interesujący.
Co teraz widzisz?
Ostatnią noc, powrót z restauracji.
Jak mógł nas nagrać? Było bardzo ciemno.
Reflektory jego samochodu świecą wystarczająco, by widzieć co się dzieje.
Wyretuszował to cyfrowo.
Ernesto nie spowodował wypadku, co więcej, to on jako pierwszy wam pomógł.
Jak mógł nagrywać i prowadzić w tym samym czasie?
/Nie wiem.
/Jest jeszcze coś, /co powinienem wiedzieć?
Co teraz widzisz?
Kiedy czekaliście na rondzie na przejazd auta z lewej,
Lena i ty pocałowaliście się.
Pocałowaliśmy się? Nie pamiętam tego.
To zwykły pocałunek, który pary dają sobie ot tak.
- Ostatni pocałunek. - Tak.
Lena nie zmarła w twoich ramionach, tak jak marzyłeś,
ale ostatnim jej odczuciem na tym świecie był smak twoich ust.
- To tutaj? - Tak.
Włącz klatka po klatce, żeby trwało to dłużej.
/14 lat po nakręceniu tego...
/w końcu mogłem zmontować /"Dziewczyny i walizki".
- To ty... - Zostawiłam ci z tysiąc wiadomości.
Tysiąc od ciebie i żadnej od Ivana.
- Co to za walizka? - Ivana. Zostawił mnie.
A te podpórki?
Jego była żona, wariatka, zepchnęła mnie ze schodów.
Też rozstałam sie z mężem.
Przepraszam. Robię kawę, zalejesz?
Czekałam całą noc na Ivana.
Później miałam sesję zdjęciową i nie miałam kiedy się wyspać.
To tak jak ja.
- Kiedy się rozstaliście? - 4 dni temu.
- Cukru? - Nie.
Wiedziałam, że tak będzie.
Ale zaraz po tym, jak się rozstaliśmy, wyszłam na ulicę
i zobaczyłam przystojniaka patrzącego na mnie.
- Gazpacho! Poczęstuję się. - Nie!
Wrzuciłam w nie całe opakowanie tabletek nasennych.
- Dlaczego? - Na wypadek gdyby przyszedł Ivan.
- Kocha gazpacho. - Pina, no wiesz co!
To nic. Nawet nie zadzwonił. Urwałam telefon.
Potknęłam się o niego,
ale o nic nie pytałam, bo nie chciałam być wścibska...
Łóżko... Czy to dym?
Upuściłam zapałkę i się zapaliło. Nie chciałam go ugaszać.
Ogień oczyszcza. Weź sobie kawę.
- Chciałaś mi coś powiedzieć? - A, tak.
Miałam ci powiedzieć,
że też mam w domu walizkę.
- Twojego męża? - Nie.
Walizkę z 14 kilogramami najwyższej jakości kokainy.
Jesteś teraz dilerką?
Nie! Cały czas jestem komisarzem do spraw socjalnych.
Walizka pojawiła się w mojej ubikacji znienacka.
Miałam się pozbyć jej od razu.
W polityce jest sporo narkotyków z powodu godzin pracy.
Między partią a komisarzem,
mogłabym rozprowadzić jakieś 2 kilogramy, ale co z resztą?
- Wyrzucić! - Oszalałaś?
Muszę mieć pewność, że policja nie znajdzie jej w moim domu.
- Nie rozumiem... - To oczywiste!
Jeśli złapią mnie z tą kokainą, aresztują mnie.
No tak, ale nie rozumiem, jak walizka znalazła się w twojej ubikacji.
Jak już mówiłam, po tym, jak rozstałam się z mężem,
wyszłam na ulicę i był tam facet, wpatrujący się we mnie.
Przystojniak, jego tyłeczek... jego stopy...
Zabrałam go do domu, pieprzyliśmy się wielokrotnie.
Jestem zainteresowana seksem ze społecznego punktu widzenia.
- Jaki był? - W łóżku? Wirtuoz.
Nigdy wcześniej takiego czegoś nie widziałam.
Jego drągal! Spójrz, wciąż mam gęsią skórkę.
Co się stało później?
Po numerku spytał, czy nie mógłby zostać u mnie przez parę dni.
- Masz jakieś ciastka? - Tak, są w szafce.
- Jest jeszcze deser karmelowy. - Skosztuję później.
Spytał, czy może zostać, a ja się zgodziłam,
ale nic mu nie obiecywałam.
Nie chciałam, żeby pomyślał, że jestem łatwa.
Tak więc przyszedł z walizką i wprowadził się.
Ostatniej nocy w telewizji zobaczyłam, że został aresztowany.
Jest jednym z największych handlarzy narkotyków w kraju.
Że co?
Więc pełna podejrzeń otworzyłam walizkę
i ujrzałam torebki z kokainą.
Wzięłam jedną, wyszłam na ulicę i od tamtego czasu nie byłam w domu.
Co za historia!
Byłam zaskoczona, że tak dobrze się pieprzy.
Dla mężczyzny żyjącego w ciągłym zagrożeniu,
każdy numerek jest jak ostatni. I nie ma porównania.
Spójrz na tę gęsią skórkę!
Już mi pokazywałaś. Masz talent...
- A walizka? - Walizka?
Zamierzałam spytać, czy mogę przynieść ją tutaj.
- Słyszałaś? /- Tak.
Przyniosę ją tu.
Jeśli znajdą ją u mnie, i nie chodzi o to, co może mi się stać,
chociaż to niezbyt stosowne dla pracownika socjalnego,
jednak burmistrz byłby zawiedziony, moja partia też.
Nie mogą pozwolić sobie na kolejny skandal.
Nie krzycz.
To policja!
Jak to możliwe? Nikt nie wie, że tu jesteś.
Już od dziecka byłam uderzająco piękna.
Udawaj, że przyszłaś na kawę.
No i ponownie to zmontowaliśmy.
Myślisz, że było warto to kontynuować...
czy to szaleństwo?
Co? Posikałem się ze śmiechu. Nie mogłem się doczekać, co dalej.
Jest wspaniały, Mateo!
Jest przezabawny. Musisz ponownie go wypuścić.
Nie, liczy się tylko to, że go ukończyłem.
Film powinien zostać ukończony, nawet jeśli masz to zrobić, będąc ślepym.